Werknemers zijn geen gereedschap?

We schoten goed op met de meisjes die in ons hotelletje alles draaiende hielden. De laatste dag waagden we het één meisje te vragen wat ze verdiende. Ze noemde het bedrag. Ik piepte nog even, ijdele hoop tegen beter weten in: ‘Is dat per dag?’

Onze sprookjesachtige slaapkamer, het verrukkelijke eten, de puike omkadering: het stortte allemaal ineen.

Op maandbasis verdient het meisje evenveel als wij betaalden per nacht voor kamer met ontbijt. En wij betaalden een pak minder dan we in België per persoon zouden uitgeven voor een overnachting in een jeugdherberg. Let wel : dit meisje was één van de twee personeelsleden die zeer goed Engels sprak, en dus een ‘hogere functie’ bekleedde. Wie weet verdient de tuinman nog minder.

We weten ondertussen hoe duur het leven in Bogor is, en hadden al snel door dat op Bali alles meer kostte is, en niet alleen voor toeristen. We weten ook dat huispersoneel uitgebuit wordt, maar hoopten dat een Oostenrijkse hoteleigenaar deftige lonen zou betalen. Dat het personeel mag eten in het hotel, is bij dit hongerloon zelfs geen ‘tegenprestatie’ te noemen, maar niet meer dan normaal als je zes dagen per week werkt van 8 tot 15 en van 18 tot 21 uur.

We stelden het hotelmeisje de vraag, omdat we zelf ruw hadden berekend hoeveel je de 11 personeelsleden zou moeten betalen, om dit hotel van vijf kamers en restaurant winstgevend te maken.
In onze berekening kwamen we uit op een bescheiden winst voor de Oostenrijkse hoteleigenaar. Wel hadden wij het hotelpersoneel het tienvoudige loon toebedeeld, en zelfs daarmee spring je in Indonesië, en zeker in Bali, niet ver.

Tijd voor actie!