Yes, we did!

augustus 23, 2016

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Rijstvelden in Jatiluwih, Bali

  • Als je kinderen een eigen soort tussentaal ontwikkelen: “Ik spring nu in het zwembad: satu-dua-three” (Mirre); “Monkey-aap, kijk, monkey-aap” (Stern)…
  • Als je 18 keer hebt ingepakt en uitgepakt (gelukkig hadden we minder dan  40 kilo bagage bij, en werden we expert in snel rugzakken inladen)
  • Als je plots een andere toerist hoort zeggen: “mo zeh, werk nu eens ne keer mee” (beeld je een West-Vlaams accent in)

… dan is het tijd om weer naar huis te vliegen.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

8 jaar worden op Bali! En een knallend verjaardagscadeau!

De visum-affaire bleef spannend tot op de luchthaven.  In juni waren we in Bogor te vroeg om ons visum te verlengen. Dat kon enkel tijdens de laatste dagen van ons verblijf, zeiden ze. Op Bali kregen we iets anders te horen. Toen besloten we samen met de eigenares van één van onze verblijfplekken “to build a team”. Mooi verwoord dat we eigenlijk niet de officiële weg meer zouden bewandelen, maar op de luchthaven een beambte geld zouden betalen om de juiste stempel in onze vijf paspoorten te krijgen.

Het bleef dus spannend, omdat de afspraak pas op de dag voor vertrek helemaal duidelijk was, het afgesproken bedrag (uiteraard) nog verhoogde, en op de luchthaven zelf onze contactpersoon spoorloos bleek. En toch bemachtigden we de juiste stempel.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Tussenstop op weg naar de luchthaven: laatste staptocht te Munduk

Een uur of 15 later sprongen onze kinderen recht in de armen van oma en opa. In onze straat kwam een buurvrouw koekjes brengen omdat ze zo genoten had van deze blog, en in het park vloog een vriendinnetje Mirre om de hals. En we aten een stukje chocolade. Thuiskomen, één van de mooie momenten aan reizen.

We komen thuis met veel goesting en zin om weer in het leven hier te vliegen. En in het volste vertoruwen dat als een verre reis met drie jongere kinderen zo goed lukt, de rest hier ook wel zal lukken. (amen) Want ja, het is ons toch maar gelukt. Met een beperkt budget, met weinig voorbereiding (alle verblijfplekken hebben we tijdens de reis zelf geboekt of gewoon gevonden, we hebben de reisroute gaandeweg laten groeien): yes, we did! We hebben veel gezien, geleerd, ervaren en we hebben onze kinderen zien groeien. Helaas hebben we ze niet kunnen leren om uit te slapen…

Dankjewel aan al wie ons volgde, mailtjes stuurde of via de blog of Facebook reageerde. Het was zalig om enkele avonturen van deze reis met jullie te delen. Tot binnenkort!

 

Advertenties
IMG-20160816-WA0000

Bram tussen de visjes

En net toen we dachten dat alle spectaculaire hoogtepunten voorbij waren, snorkelden we boven de koraalriffen en werden we simpelweg euforisch…
Blijven hangen boven een gigantische paars-roze zeeanemoon en bewonderen hoe die krimpt en weer groeit. Even wachten terwijl  een school grote vissen voorbijzwemt, die krijgen voorrang. Even een omweggetje nemen, omdat die ene donkere vis er een beetje gevaarlijk uitziet (en tegelijkertijd een beetje met onszelf lachen). Kijken en kijken en genieten. En beseffen dat we niet wisten hoe ongelooflijk spectaculair mooi koraalriffen zijn.

IMG-20160816-WA0005

We waanden ons even in ‘Fining Nemo’.

De euforie herkennen in de ogen van onze medepassagiers op de boot. In het hotel onze smartphone nemen en zoeken waar we in Europa kunnen snorkelen op bijzondere plekken. En dan toch een beetje om onszelf lachen.

IMG-20160816-WA0001

De blauwe zeester, dé hit bij onze dochters

En bij aankomst in België de banaliteit inzien van een debat over boerkini’s. Wij zwommen de afgelopen weken tussen mensen met bikini’s, met zwembroeken, met T-shirts, met shorts, met lange broeken, met hoofddoeken, met boerkini’s. Mensen die snorkelden met een zwemvest om, volwassenen die zich veiliger voelden in een zwemband. Al die mensen wilden in’t water zijn, en dat plezier deelden we.

Waar wij van slikten, was dat we zelfs op deze wondermooie plek een plastic ijsverpakking, een schoen en een plastic zak spotten. Visjes probeerden een stukje van die plastic zak te bijten. Hier lijkt ons een wetvoorstel en vooral actie nuttig: laten we dit voorkomen, geen plastic soep op de koraalriffen.

 

* Met dank aan Tom en Linde voor de foto’s!

Ochtendgym voor dolfijnen

augustus 12, 2016

IMG_20160812_061823

Halfzes ’s ochtends, het is nog helemaal donker. We schieten in ons badpak, T-shirt erover. Op het strand wacht een klein bootje op ons. De kapitein vaart recht de open zee in. “We are early, they still have to wake up.”

Acht jaar geleden zagen we dolfijnen voor de kust van Lovina. Die haast magische ervaring wilden we onze zoon en dochters graag ook laten beleven. De voorbije jaren hebben we vaak verteld over de dolfijnen. En nu zijn we op weg.

IMG_20160812_061550

De zon zien opkomen op zee bij Noord-Bali, is al spektakel op zich. Hoe meer stralen, hoe meer vinnen we boven water bespeuren. De dolfijnen! Voor ons, links, rechts, dan weer even niets, dan opnieuw twee paar die mooi achter elkaar opspringen, en nogmaals, en nogmaals. Arune: “Ik heb dolfijnen alleen nog maar op prenten gezien, en nu in’t echt.” Mirre: “Ze zijn echt wakker, en ze springen altijd met twee of drie of vier.” Stern: “Vis! Grote vis!” (en wij: “Ja, grote dolfijnen.”)

IMG_20160812_062215

Dolfijnen sprongen van de foto af…

Springende dolfijnen observeren heeft veel weg van een sprookje, van pure verwondering, van samen genieten en beseffen dat we allemaal samen “wauw” roepen, als weer een trio opspringt. De ogen van onze kinderen blinken nog de hele dag.

Vandaag is het Arune die luidop de vraag stelt of de dolfijnen het niet vervelend vinden, dat wij zo dichtbij komen. Het is iets waar wij deze reis geregeld mee worstelen. Natuurlijk kan het niet goed zijn, dat elke dag tientallen bootjes zo dicht bij de scholen dolfijnen varen. Anderzijds is dit een mooie bron van inkomsten voor de vissers, en gunnen wij iedereen deze ervaring. De wereld zou een nog mooiere plek kunnen zijn, als iedereen dolfijnen kan zien springen en ze mee wil beschermen. 😉

 

Gezuiverd

augustus 10, 2016

IMG_20160804_144254

In Bogor logeerden we bij dierbare vrienden die voor elke maaltijd een gebed zeiden. Terwijl wij verstonden dat ze God bedankten voor onze komst, en hem enkele dagen later vroegen om Sterns hoofdwonde goed te laten genezen, probeerden wij onze kinderen te laten zwijgen en nog geen handen uit te steken naar het eten. En toch, nadat we zeker al een week alleen reisden, vroeg Mirre nog waarom wij geen gebed zeiden voor het eten.

Moskeeen bezorgden ons vele slapeloze uren. Zeer vroeg in de ochtend wordt opgeroepen tot gebed, en dat slechts zeldzame keren door een stem die mooi zingt. Maar vooral de luidheid en de duur van dat eerste gebed, is erg vaak onderwerp van het ontbijtgesprek geweest. “Zouden we er ooit gewend aan raken?”

 

IMG_20160806_165621

Toen landden we op Bali. Haast elk huis heeft hier een eigen hindoeschrijn en het is het eerste eiland waar tussen de akkers schrijntjes te vinden zijn, en heilige bomen ingewikkeld zijn. Het is ook de eerste plek waar we katten zien snoepen van de offers (de dochters wilden deze foto graag op de blog).

IMG_20160803_100135

De vele offers en rituelen vormen een belangrijke economische activiteit op Bali, in talloze stalletjes kan je offers kopen, vrouwen vlechten en vouwen de mandjes, velden staan vol bloemen voor de offers. Voor ons is al deze religieuze bedrijvigheid vaak bevreemdend.

IMG_20160804_144242

En het is onze huiseigenares in Mengwi ernst: Bali bezoek je niet zonder tijd te maken voor een reinigingsritueel. En zo knielen we in sarong voor mandjes met bloemen, brengen we elke bloem naar ons voorhoofd, voeren een reeks bewegingen uit en mogen ondertussen onze wensen in stilte verwoorden. Vervolgens wordt rijst op ons voorhoofd gekleefd en wassen we gezicht en armen aan elke bron (dat verfrist).

IMG_20160804_150853

Mirre doet vol overgave mee en vertrouwt me toe: “Ik heb gewenst dat wij allemaal gezond blijven tijdens deze reis.” Onze wensen? Die houden we voor ons… Je focussen op je doel, mediteren, je zuiveren: het ligt allemaal dicht bij elkaar, ervaren wij.

Helemaal gezuiverd, sliepen we heerlijk. Misschien ook omdat er geen moskee te bekennen viel – en ook geen internet de voorbije dagen: een heuse digi-reiniging.

Lombok in tien beelden

augustus 3, 2016

 

 

Lombok is het eiland waar we een stijve nek kregen. De apen liepen hoog in de bomen. We zagen makaken en ook grote zwarte apen. Vooral hoorden we apengeluiden, en voor stadse westerlingen als wij, is dat genoeg om ons heel gelukkig te voelen.

IMG_20160730_091513

Transport naar het woud verliep deze keer met open laadbak. Stoere zussen vinden dit zalig (Stern en mama mochten naast de chauffeur. Die reed meestal voorzichtig.)

IMG_20160730_163203

We wandelden ook tussen de tabaksvelden. Mooie planten! En ook op zaterdag wordt hier gewerkt: laadbakje volladen.

IMG_20160801_104238

We trokken een dag op met een hartelijke Indonesische die al 20 jaar in Australie woonde en hier nu een villa kwam bouwen (een dure). We bezochten o.a. samen een hindoetempel en de hartelijke Indonesische vertelde ons dat ze op Lombok zeer tolerant zijn tegenover de verschillende godsdiensten, en dat er nu toch minder hindoes zijn omdat de moslims hen de waarheid hebben leren kennen.

IMG_20160730_170452

We logeerden op een plek met zicht op Sumbawa, het volgende eiland. Deed ons nog meer dromen van Oost-Indonesie, de komodovaraan etc. De volgende keer…

IMG_20160730_163428

We ontdekten een zwemplekje in een afgedamd stukje rivier. Volop gebruikt door de lokale jeugd. Toen Bram ook wilde zwemmen, werd hij het event van de dag.

Het is zeker omdat de enige Belgische bouwer van weefgetouwen bij ons in de straat woont, dat wij ook op Lombok naar een cooperatieve van weefsters gingen kijken. Arune en Mirre vonden het prachtig. Weer een voorbeeld van de uiterst verschillende tijdperken en snelheden in Indonesie: de vrouwen weven zowat 10 cm per dag, verkoop is enkel ter plekke. Hun huizrn zijn in westerse ogen krotten. En de luchthaven ligt tien minuten rijden verder.

IMG_20160731_092851

Lombok is ook het eiland waar we nogmaals niets begrepen van Indonesie. Op de foto een zwembad bij een bron (onder bomen vol apen). Zwemhokjes kapot, zwembad aan’t verloederen… Eerder klommen we naar een zwavelbron, die al evenzeer verwaarloosd was. De overheid had nochtans ooit geinvesteerd in een omheining en een banner. Nu lagen er veel kleren (achtergelaten omdat ze roken naar zwavel?) en zoals zo vaak, lege chipszakjes en co.

Wij kwamen op deze plekken geen andere toeristen tegen. Blijven zij weg omdat plekken verloederen, of verloederen de plekken omdat hier enkel locals komen?

En nu naar Bali, laatste eiland tijdens deze reis!

IMG_20160728_180818

Hoe dat nu eigenlijk is, met drie jonge kinderen op reis? Een (ant)woord: intensief. En ontsnappen is niet mogelijk. Elke dag is er wel eentje erg vroeg wakker om vol energie in de dag te springen: “Wat gaan we doen vandaag?” Als we een lange voormiddag onderweg waren (onze ochtenden starten immers erg vroeg) en de ouders zijn helemaal toe aan een uurtje rustig lezen of rusten terwijl Stern middagdut … dan zijn er altijd dochters met nog bakken energie voor een spelletje (of tien).

IMG_20160724_083740

En waar wij zalige herinneringen hebben aan eindeloos lezen, muziek luisteren, schaken of babbelen tijdens lange stukken in trein, boot of auto, zijn er nu altijd jonge gegadigden om naar muziek te luisteren op de fairphone of op de e-reader te lezen. Dat was echt geen strak plan, slechts een  e-reader voor twee leesbeesten. Mirre is ook altijd kandidaat om eindeloos te babbelen, vragen te stellen of verhaaltjes over haar klasvriendjes met ons te delen.

IMG_20160721_192056

Natuurlijk reigen we de mooie ervaringen aan elkaar. Het Roald Dahl-jaar vieren wij momenteel met Sjakie en co (en we zijn in een spannend voorleesmoment, want alle kinderen op Sjakie na zijn al opgeslokt in de fabriek). We bouwden zandkastelen tijdens drie rustdagen. We beseffen dat Mirre met plezier wandeltochten doet die we met een vijfjarige Arune niet planden.

IMG_20160723_161056

We maken nog voor het ontbijt een lange strandwandeling (vroeg wakker, he), en Ilona en Arune maken ze ’s avonds nog eens bij volle maan. Hand in hand over een donker strand lopen en je bijna-achtjarige haar verjaardagsfeestjes horen plannen, dat is een bijzondere combinatie.

IMG_20160723_165309

En Stern? Die staat vol muggenbeten, heeft schrammen op zijn knieen (gestruikeld), uitslag (geen idee waarvan), en wondjes op zijn neus (gevallen). Als hij een poes spot, is hij supergelukkig. ‘Koe zoeken en ‘paard zoeken’ is zijn geliefde bezigheid. Zelfs toen we opstegen in Makassar, om naar Lombok te vliegen:”Waar is de koe?” En Arune maar lachen.

Soms dromen we: “Uitslapen zou heerlijk zijn. Rustig ontbijten zou zalig zijn. Een dag lezen, wat een droom. Laten we met twee een weekend weggaan in’t najaar.” En dan beseffen dat we wel erg gulzig zijn, want deze reis is al zo’n geschenk…

Wij zijn geen strandmensen. Bram zwemt niet graag, Ilona kan niet tegen de zon. En toch… waren we de afgelopen dagen in de ban van de zee.

De ontdekking gebeurde in Zuid-Sulawesi, toen een andere gast Ilona enthousiasmeerde om mee te gaan snorkelen. Daar zat ik dan, op een boot vol duikers en zes snorkelaars, met naast mij nog twee totale beginnelingen. Uitleg kregen we niet. De eerste sprong in hoge golven mislukte, ik kreeg veel water binnen en de zwemvinnen maakten het me lastig. Nadat een Duitse vrouw mij vertelde hoe ik de zwembril goed kon opzetten en ik een kwartier op de rand van de boot had zitten twijfelen, dook ik weer in het water.

Ik keek. En ik bleef kijken. Dit bedoelen ze dus : vele meters onder mij lagen paarse zeesterren. Tientallen gele, groene, gestippelde… visjes trekken zich niets van mij aan. Grote waterplanten in allerlei kleuren, rotsen, zand…

Ik zwem in een gigantisch tropisch aquarium. Dat heeft de zee dus te bieden. De zwemvinnen zijn al mijn beste vriendjes, en ik blijf ontdekkingen doen. Een school vissen waarin ik plots middenin zwem, echt grote vissen. Later ook koraal, zelfs op een zo ondiepe plek dat ik op de plantjes zou kunnen staan.

Een halve dag later wandel ik het hotel weer binnen. Mijn enthousiasme steekt de dochters en ook Bram aan. Ze willen ook snorkelen. Alleen vertrekken we de dag erop richting Gili Meno.

Blijkt dat eilandje een snorkel-paradijs. Gewoon starten vanop het strand, en vijftig meter verder zwem je boven koraal. En zelfs vlak bij het strand zwemmen hier kleine en minder kleine streepvissen. Bram is voor het eerst deze reis de laatste die uit het water komt.

Nu willen we nog zeeschildpadden zien. En jawel, als we op een snorkeltripje per boot zijn, hebben we geluk. We spotten een lunchende schildpad diep onder ons, een loom zwemmende schildpad, en dan een exemplaar aan de oppervlakte. En weer tientallen soorten vissen, en een koraalrif.

We worden er zo gelukkig van. Snorkelen, dat is alles loslaten en aan niets meer denken. Niet aan de nog losse eindjes van de komende reisweken, niet aan werk, niet aan aanslagen…

En toch stelt net snorkelen weer de dubbelzinnigheid van toerisme op scherp. Zijn de zeeschildpadden gebaat bij de tientallen snorkelaars die elke dag boven hun hoofd hangen? Wat te denken van de gidsen die een lunchende schilpad op de zeebodem storen, zodat het dier naar de oppervlakte zwemt – mooier zichtbaar voor de snorkeltoeristen. Hoelang zal dit koraalrif nog mooi blijven, nu het internationale toerisme de Gili’s en zeker Gili Meno steeds meer ontdekt. Op ons eiland wordt op minstens tien plekken toeristenverblijven gebouwd. De laatste kampung verdwijnt hier, en de sjiekste hotels hebben duidelijk niet-westerse eigenaars.

Ook met al die vragen zal in de (tropische) zee zwemmen nooit meer hetzelfde zijn voor ons. In Bali zijn er ook snorkel-paradijzen, are we lucky.IMG_20160727_182747

Hoe doen we dat toch?

juli 27, 2016

IMG_20160725_112307Hoe doen wij dat toch? Weer voeren we op een bootje van twijfelachtige kwaliteit.

We hebben kamers geboekt op Gili Meno, eiland van een zakdoek groot naast Lombok. In de ‘haven’ houden we opdringerige figuren af en na wat zoeken bemachtigen we in de ticket office kaartjes voor de public boat.

Die boot werd eerst volgeladen met zakken rijst, eieren, kroepoek, flessen limonade, kool…

IMG_20160725_114504

Daarna mochten de passagiers door het water naar het bootje lopen, aan boord klauteren en proberen de schroef te ontwijken, en zich op en tussen het eten wringen. En toen het bootje echt propvol was (geen ruimte om benen te strekken), vertrokken we.

Mirre: “Hey, er zijn zelfs zwemvesten, wel heel weinig. Ik hoop dat we zonder ondergaan op ons eiland raken.”

En daar zijn we dan. We logeren in dromerige bungalows, betalen drie keer meer dan elders voor een tas thee. En straks gaan we snorkelen naar koraalriffen.

IMG_20160719_173945

‘We vragen 1.000 rupiah per foto. Dan worden we nog rijk!’ Mooi plan, al voerden we het (natuurlijk) niet uit.

We zijn  echt al honderden malen op de foto gegaan met Indonesiers. En natuurlijk, hoe minder toeristisch de plek, hoe vaker de vraag voor een selfie met ons, bulais. Zoals in Bila Riase, onze tussenstop tussen Toraja en Zuid-Sulawesi. Tijdens een poging tot wandeling stopten voortdurend moto’s voor een foto met ons. En aan ons guesthouse wachtten zeker dertig dorpsbewoners ons op, smartphone in de hand.

Een massa foto’s later vluchtte Arune naar binnen en glunderde Mirre op de moto.

Blonde dochters en een zoon met grote blauwe ogen worden ook vaak nageroepen: bulai of blanke. De dochters zijn het zat. Ze antwoordden nu met ‘orang coklat’ of bruine mens, de naam voor Indonesiers. Zoveel gevatheid schrikt niet af, nee. Mensen beginnen te lachen of lanceren enthousiast een (poging tot) gesprek.

Echt lachen deden we met ons allen toen de kinderen en Ilona ’s avonds in een bemo (fietstaxi) richting hotel stapten, en Bram te voet ging, om nog wat eten in te slaan. Vanuit de bemo riepen vier stemmen enthousiast ‘bulai’ naar Bram toen we hem in’t donker kruisten, onze chauffeur grinnikte, we lachten tot we uitstapten, en Stern riep de hele rit ‘bulai’. En Bram? Die vertelde bij aankomst in het hotel dat hij echt geschrokken was. Lagen we met ons allen te grinniken op bed. Vakantieherinnering!

 

 

 

IMG_20160715_120325De heuvels rond Rantepao, midden in Torajaland, is de eerste plek waar we het echt heel jammer vinden dat we niet wat meer dagen voorzien hebben hier.

De enorme valleien, de huizen, we willen hier zo graag blijven wandelen. Toeristen met grotere kinderen (tieners) vertellen over een meerdaagse trekking. Wij reserveren dat mentaal voor een volgende keer, en voelen ons heel erg gelukkig als we twee uur lang afdalen door een vallei met rijstvelden.

IMG_20160716_104700Onderweg tackelen we enkele buffels, onze gids jaagt ons eerder schrik aan dan dat hij ons geruststelt, met een omweg via een glibberige heuvel.

Vinden wij dit heerlijk, voor deze dagloners vormen wij de attractie. Deze dagloners komen uit het veld gerend, om met Mirre en Arune op de foto te gaan. Altijd weer zijn mensen verrukt door zoveel blond haar.

IMG_20160716_105503

En altijd weer die huizen, die fascinerende kunstwerken.

IMG_20160716_112229